New version available here: vedabase.io

Bg 7.30

ஸாதிபூதாதிதைவம் மாம்
ஸாதியக்ஞம் ச யே விது:
ப்ரயாண-காலே (அ)பி ச மாம்
தே விதுர் யுக்த-சேதஸ:
Synonyms: 
-ஆதிபூத — மேலும், பௌதிகப் தோற்றத்தினை ஆள்பவனாக; ஆதிதைவம் — எல்லா தேவர்களையும் ஆள்பவனாக; மாம் — என்னை; -ஆதியக்ஞம் — மற்றும் எல்லா யாகங்களையும் ஆள்பவனாக; — மேலும்; யே — எவர்கள்; விது: — அறிகின்றனர்; ப்ரயாண — மரண; காலே — காலத்தில்; அபி — கூட; — மேலும்; மாம் — என்னை; தே — அவர்கள்; விது: — அறிகின்றனர்; யுக்த-சேதஸ: — அவர்களது மனம் என்னில் ஈடுபட்டு.
Translation: 
பௌதிகத் தோற்றம், தேவர்கள் மற்றும எல்லாவித யாகங்களை ஆள்பவனாகவும், பரம புருஷனாகவும், என்னை அறிந்து, என்னைப் பற்றிய உணர்வுடன் இருப்பவர்கள், மரண நேரத்திலும்கூட பரம புருஷ பகவானான என்னைஅறிய முடியும்.
Purport: 

கிருஷ்ண உணர்வில் செயல்படுவோர், பரம புருஷ பகவானை முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ளுதல் எனும் பாதையிலிருந்து ஒருபோதும் விலகுவதில்லை. கிருஷ்ண உணர்வில் திவ்யமான தொடர்பில், பரம புருஷர் எவ்வாறு பிரபஞ்சத் தோற்றத்தையும் தேவர்களையும் ஆட்சி செய்கிறார் என்பதை புரிந்து கொள்ள முடியும். படிப்படியாக, இத்தகைய திவ்யமான உறவின் விளைவாக, ஒருவன் பரம புருஷ பகவானின் மீது பூரண நம்பிக்கையைப் பெறுகிறான், அத்தகு கிருஷ்ண பக்தனால் இறக்கும் தருவாயில் கிருஷ்ணரை மறக்க முடியாது. இவ்வாறாக, அவன் இயல்பாகவே பரமபுருஷரின் வாசஸ்தலமான கோலோக விருந்தாவனத்திற்கு உயர்வு பெறுகிறான்.

இந்த ஏழாம் அத்தியாயம், எவ்வாறு பூரண கிருஷ்ண உணர்வினை அடைய முடியும் என்பதை முக்கியமாக விளக்குகின்றது. கிருஷ்ண உணர்வின் ஆரம்பம், கிருஷ்ண பக்தர்களுடன் தொடர்பு கொள்வதாகும். அத்தகு உறவு ஆன்மீகமானது என்பதால், உடனே அஃது ஒருவனை பரம புருஷருடனான நேரடித் தொடர்பில் இணைத்து விடுகின்றது. பின்னர், கிருஷ்ணரின் கருணையால் அவரே புருஷோத்தமரான முழுமுதற் கடவுள் என்பதையும் புரிந்துகொள்ளலாம். அதே சமயத்தில், உயிர்வாழியன் ஸ்வரூப நிலையையும், எவ்வாறு அவன் கிருஷ்ணரை மறந்து ஜட செயல்களில் பந்தப்பட்டுள்ளான் என்பதையும், முறையாக புரிந்துகொள்ள முடியும். நல்லுறவின் மூலம் கிருஷ்ண உணர்வினை படிப்படியாக வளர்த்து, கிருஷ்ணரை மறந்ததாலேயே ஜட இயற்கையின் நியதிகளில் தான் சிறைப்பட வேண்டியதாயிற்று என்பதை ஜீவாத்மா அறிய முடியும். மேலும், கிருஷ்ண உணர்வினை மீண்டும் பெறுவதற்கான ஓர் அறிய வாய்ப்பே இந்த மனிதப் பிறவி என்பதையும், இதனை பரம புருஷரின் காரணமற்ற கருணையைப் பெறுவதற்கு உபயோகிக்க வேண்டும் என்பதையும் அவன் புரிந்துகொள்ள முடியும்.

துயரத்திலுள்ள மனிதன், கேள்வியுடைய மனிதன், பௌதிகப் பொருள்களுக்கான தேவையுடைய மனிதன், பிரம்ம ஞானம், பரமாத்ம ஞானம், பிறப்பு, இறப்பு, முதுமை, நோயிலிருந்து விடுதலை, மற்றும் முழுமுதற் கடவுளை வழிபடுதல் போன்ற பல்வேறு விஷயங்கள் இந்த அத்தியாயத்தில் விவாதிக்கப்பட்டுள்ளன. இருப்பினும், எவனொருவன் கிருஷ்ண உணர்வில் உண்மையான ஏற்றம் பெற்றுள்ளானோ, அவன் பல்வேறு வழிமுறைகளை கண்டு கொள்வதில்லை. அவன் கிருஷ்ண உணர்வின் செயல்களில் தன்னை நேரடியாக எளிமையாக ஈடுபடுத்திக் கொள்வதன் மூலம், பகவான் கிருஷ்ணருடைய நித்தியத் தொண்டன் எனும் தனது ஸ்வரூப நிலையை அடைகிறான். அத்தகு நிலையில், தூய பக்தித் தொண்டில் முழுமுதற் கடவுளைப் பற்றிக் கேட்பதிலும் அவரைப் புகழ்வதிலும் அவன் ஆனந்தமடைகின்றான். இவ்வாறு செய்வதன் மூலம், தனது நோக்கங்கள் அனைத்தும் நிறைவேறிவிடும் என்பதில் அவன் திடமான நம்பிக்கை கொண்டுள்ளான். இந்த உறுதியான நம்பிக்கை த்ருட-வ்ரத எனப்படுகிறது—பக்தி யோகம் அல்லது திவ்யமான அன்புத் தொண்டின் தொடக்கம் இதுவே. இதுவே எல்லா சாஸ்திரங்களின் தீர்ப்பாகும். அந்த உறுதியான முடிவின் சாரமே இந்த ஏழாம் அத்தியாயம்.

ஸ்ரீமத் பகவத் கீதையின் “பூரணத்தின் ஞானம்” என்னும் ஏழாம் அத்தியாயத்திற்கான பக்திவேதாந்த பொருளுரைகள் இத்துடன் நிறைவடைகின்றன.